Sonra, Edward Gorey hadisesiyle tümüyle rastlantı sonucu karşılaşıp, eserlerini takip etmeye başladım. Awdrey-Gore Legacy öyküsü, bu öyküdeki "kombinatorik cinayet romanı" esprisi, işin içinde bir Oulipo parmağı olduğu yönünde son derece güçlü bir karine sunuyordu. Zaman içinde bunu da çözdük -- Gorey, 1998'de, Amazon.com'un en sevdiği kitaplarla ilgili sorularına verdiği cevapta hayatta en sevdiği kitabın Exercices de Style olduğunu, bu kitabı "yaratıcı ilhamın denektaşı" olarak gördüğünü, tekrar tekrar okumaktan bıkmadığını söylüyordu. Her şey olacağına varıyordu.
Üçüncü golü ise, bu yıl, önce New Yorker'daki ilüstrasyonlarından, sonra Hollanda'da sağda solda karşıma çıkan işlerinden tanıyarak yavaş yavaş "en sevdiğim Hollandalılar" arasına giren Joost Swarte attı ("okumanın zararları" konulu takvim/kartpostal çalışmasını, mesela, kesinlikle çağımızın bir klasiği olarak görüyorum). Yeni bir dergi ondan sevdiği bir edebi eseri resimlemesini isteyince, tabii ki, mahut kitabı seçmişti:
***Yine de, bu konudaki rekorun David Bellos'da olduğunu söylemeliyim. David Bellos'un Perec ve Jacques Tati işleriyle beni nasıl şaşırttığını yazmıştım daha önce; ama, aynı adamın bir de üç ciltlik popüler matematik klasiği "Rakamların Evrensel Tarihi"nin çevirmenlerinden biri olması olacak iş midir ?